در زندگی هر یک از ما فرصت هایی به دست می آید که به صورت استثنایی و ویژه می باشد . مثلاْ فرصت اشنا شدن با یک  دوست که چه بسا در زمان  بودن با ایشان قدر و منزلت وجایگاه شایسته او را  نمی توانیم درک کنیم . و به هر دلیل موجب رنجش خاطر وی  می شویم . آنگاه که ایشان را از دست   بدهیم ُ تازه متوجه ارزش وجودی ان عزیز می گردیم . آره این فرصت های خاص شاید در زندگی ما تکرار شدنی نباشند . بدیهی است که درک متقابل و گذشت از مسایل جزیی و تعیین انتظارات از دیگران در محدوده امکانات و مقدورات می تواند استفاده صحیح و معقول از این فرصت ها را به دنبال داشته باشد .

نهایتا ما انسانها به عنوان مکمل یکدیگر در دراز مدت می توانیم باهمیاری یکدیگر بسیاری از مشکلات فرا روی خویش  و جامعه را مرتفع سازیم .  مرتفع سازیم                                                                                                         

به امید روزی که هیچکس حسرت از دست دادن فرصت ها را نخورد